Yokluğunun Mis Kokusu.. ~

Bugün hiç gülmedi yüzüm
Bir küçük tebessümü bile çok gördü hüzün
Kapandım odama yine sensizlikle
Odam yalnızlık kokuyor buram buram
Tozunu alıyorum yokluğunun
Öyle sinmiş ki yastığıma yorganıma
Kafamı her koyuşta sensizlikle uyuyorum
Ya da numara mı yapıyorum
Senli kurduğum hayallerimi sensizliğe anlatıyorum
Bütün gece içimden seninle konuşup duruyorum
Duyabiliyormusun beni
Yırtarcasına boğazımı içimden attığım çığlıklarımı
Neden duymuyorsun neden
Kulağına pamuk mu tıkıyorsun geceleri
Sonra
Sensizliği de alıp yanıma çıkıyorum sokaklara
Burdada peşimi bırakmıyor yokluğunun mis kokusu
Çekiyorum içime içime en derine
Sensizliğe sarılıp paylaştığımız gökyüzünü seyrediyorum
Şarkımızı mırıldanıyorum içimden
Duyulmayacak kadar sessiz
Peki ya bunu duyabiliyormusun

* Seni Beklemek

Ayrılığın saati kum saatinden de erken geçiveriyor.
Mevsim ayrılık kokuyor.
Ayrılığın adımlarını sayıyorum arkandan bir bir..
İçime işliyor,canım yanıyor..
Tüm 'GİTME'li cümlelerimi yutuyorum bir bir..
Hüznün sessizliğine bürünmüş ufacık bir "gitme"
Çıkıyor sadece dudaklarımın boşluğundan..
Ama sen çoktan yolu yarıladın bile.

Güneş kaybolmaya başladıkça adımların da yavaşlamış,
Sende kaybolmaya başladın yolun sonunda..
Bir kavşak daha bitti..
Ve sen yok oldun.
Ardından baktım hep.
Hani belki dönersin,
Sevgilim dersin,
Sıkıca sarılırsın boynuma diye bekledim.

Sen gideli çok oldu sevdiğim,
Ben hâlâ aynı yerde,aynı bankta,aynı saatte,
Hep seni bekliyorum.
Ama ne bir ayak sesi,
Ne de senin kokun..
Hiç dolaşmıyor etrafta.
Gelmeyeceğini bile bile bekliyorum sevdiğim.
Bu bile mutlu edebiliyor beni.

"Seni Beklemek..."

*Onu İçimden Unutacaktım

Tek başımayım şimdi.
Salondaki koca koltukta oturmuş
Aklımı seyrediyorum.
Nerelere götürüveriyor beni habersiz.
Yapayalnız,çağresiz.
Yada durun bir dakika.
Bana eşlik eden sadık saat tik taklarını da unutmayalım.
Gözüm saate takıldı bi an.
Nede hızlı geçiyordu zaman.
İstesemde geri gidemezdi ne akrep ne yelkovan..
Saat çoktan 2 olmuş,geçiyordu bile.
Çoktan uyumuştur umursamazca dedim içimden.
Kızdım kendime.
Dilimde hâlâ "o" mu vardı?
İtiraf etmek zordu,kendime bile.
Belli ki kolay olmayacaktı onsuz cümleler kurmak.
Belki ellerim hâlâ ona şiirler yazacaktı izinsiz.
Kabullenmeli bu durumu çağresiz.
Onu içimden unutacaktım...

Gözyaşlarıma eşlik eden birileri var gökyüzünde .. ~

Meğer yalnız değilmişim bende.
Gözyaşlarıma eşlik eden birileri var gökyüzünde.
Hüngüre hüngüre ağlayan tüm şehirle birlikte,
Beni de sırılsıklam eden birileri.
Gözyaşlarını omuzlarımda kurulayan..
Sana benzettim gökyüzünü bu gece..
Karanlık ve ağlamaklı.
Sus desende susmayan,
Daha da şiddetlenen,
Bağıran ve kızan gökyüzünü.
Sessizce izledim ıslattı tüm şehri.
Güneş doğmaya yakın alıp pılını pırtısını gidecek,
Bir vedayı bile çok görüp...

Yağmur

N'olur n'olur ağlama dedim..
Gürledi birden !
Karışma dercesine..
Korktum,kaçtım.
Kaçabildiğim kadar uzağa,
En uzağa..
Peşimi bırakmadı gözyaşları.
İçim içimi yedi yine de susturamadım.
Ağlama bak, bende ağlayacağım...
Gözyaşları omuzlarımı ıslattı,
Sırılsıklam oluncaya kadar ağladı..

Sonra..Kaldırdım başımı baktım göğe..
Yalvarırcasına haykırdım !
Ağlama gök...
Ağlama bana.. Bize..
Ben ağlarım sus sen ağlama..
Duymasın kimse.

Islak Bir Yol ..

Gidiyorum durmadan,
Sele kapılmış adımlarım..
Üşüyor,suların peşinde ayaklarım.
Islanmış ruhum..
Mosmor dudaklarım..
Sessiz sessiz çarpıyor yüzüme,
Yeni doğmuş gözyaşlarım.
Birileri itiyor sonra beni arkamdan,
Suların içinde kaybediyorum benliğimi.
Ben benlikten çıkıyorum,
Boğuluyorum damlalarda..
Nefes alamıyorum.
Çığlığım yansıyor su yüzeyine
Sonra,kayboluyor aniden..
Nefessiz şimdi ruhum,
Saydam artık düşlerim..
Ölüme yüz tutmuş mısralarım.
Gitmek için bekliyor,
Yok olmak için.

~ KAFES

Sen bir kuşsun.

Ve ben şimdi,

Senin kafesinin kapağını sonuna kadar açıyorum...

Uçup giden kuşlar,

Hiç geri dönmezler..

Biliyorsun değil mi?

Hadi uç sende şimdi !

Ya bana..

Ya da gökyüzüne/özgürlüğe ...

Aşk'ın En Masum Yanı ...

Yine kalbimin en yumuşak yerine çarptı aşk..
Gömüldü kaldı en derine ulaştı birden.
Engel olamadım.
Ellerim tutmadı.
Kaldırıp fırlatamadım.
Oysa çok kızgındım ona,
Güvenmiycektim birdaha...
Ne oldu bana ?
Ne yaptı etti yine yumuşatmayı başardı kalbimi...
Yer açmayı başardı kendine..
Aşk özür diledi kalbimden,
Affettirdi belki kendini,
En masum yanıyla...

Aşk Çorbası

Anlatmak zor aslında.
Dinlemek daha beterdir.
Ahh.. şu kalbim hep bencilmidir?
Sıcak yaz günlerinde kalbim aşktan pişse de..
Bırakmıyor peşimi aşk.
Hadi o zaman sende gel gir koluma çekip gidelim bu şehirden diyorum,
Yok, o da olmuyor.
Kalsam olmuyor,gitsem olmuyor..
Orta yolu da yokmuş bunun..
Nedir bu çektiğim aşk mı,çile mi?
Yoksa kocaman bir "hiç" mi?
Kafam karışık bu aralar belki ondan adını koymakta zorlandım birden.
Bakmayın bana , düşündükçe heycanlandığıma.
Yok ki ortada birşey.
Ne kavuşan bir çift,
Ne de mutlu gülen iki yüz..
Hayatım çorba oldu belki bir anda..
Ama çorba içmeyi sevmezdim ben?

Bıktım¨

Bıktım insanların bencilce davranışlarından.

Mutluluk cimrisi insanlardan.

Bıktım,haksızlıklardan.

Umursamaz,duygusuz,hissiz ortalarda dolaşanlardan.

Ne istediğini bilmeyen insanlardan.

Ve artık üzülmekten de bıktım.

Ağlaya ağlaya yastığımı ıslatmaktan,

Kimseyi dinleyememekten,

Başımın ağrısından,

Herşeyden bıktım.

Bilmem anlattım mı birşeyler anlayan olur mu dersiniz?

Yoksa boşuna mı bu çırpınışlar...

~Béndéki Sén ..

Bi delilik yaptım ben..
Aslında sen yoktun,
Ama ben hep var saydım seni..
Saatle dakikanın aynı olduğunu görünce,
Beni düşündüğünü sandım ben..
Oysa düşünen bendim.
Seni ve dahasını.


Aslında sen hiç sevmedin,
Ama hep seversin sandım ben.
Yalanlarının gerçek olduğuna inanınca,
Tertemiz bir dünyasın sandım ben.
Oysa tek enayi bendim.
Oyun oynamayı sevmem ben.


Aslında sen hiçbirşeydin.
Ama ben hep herşey saydım seni.
Bakışlarını üst üste yakalayınca,
Gözlerin yalnız bana ait sandım ben.
Oysa ait olan yalnızca benim gözlerimdi.
Sana ve senin olanlara.


Aslında sen hiçkimsenindin,
Kendi kendime sahiplendim ben.
Zorla iki çift laf edip konuşunca,
Bana ulaşmak için bahaneler ürettiğini sandım ben.
Oysa ortada ne bahane vardı,
Ne de sen ve dahası.


Aslında sen diye birşey yoktu.
Ama kendime bir sen yaptım ben.
Gittiğim yerlerde sana rastlayınca,
Bilerek gelirsin sandım ben.
Oysa ne sen takipteydin beni.
Nede ayak izlerin vardı oralarda.
Sadece minik rastlantılardı bunlar.


Aslında hiç resmin yoktu bende.
Şiirlerimden oluşan tek resim oldun sen.
Ama siyah-beyaz,geç farkettim ben.
Gözlerinde hep kendimi görünce,
Kalbinin aynası sandım ben.
Oysa gözlerindeki benler sadece yansımalarmış,
Gözünde ne ben varmışım,
Ne de gülüşler...


Aslında sen hep yalanlar söyledin,
Ama hep dürüst saydım seni ben.
Bana kızmalarını anlamayınca,
Kıskandın sandım ben.
Oysa tüm bu bağrışmalar yalanlarındanmış.
Benim gibi dürüst değilsin sen.


Aslında hiç uğraşmadım sana şiir yazmak için.
Tüm cümlelerimde seni buldum ben.
Yazdıklarımı okuduğunu düşününce,
İçimdekileri döktüm ben.
Oysa ne okuduğun varmış yazdıklarımı,
Ne de gördüğün beni.


Aslında sen iki yüzlüymüşsün,
Ters yüzünden bakmışım ben.
Ve bi delilik daha yaptım ben...
Bir şiir yazdım.
İçinde sadece "sen" ..

Hayatın Dönemleri

Hayatımızın dönemleri vardı belki.
Tüm yaşadıklarımız tekrarıydı birşeylerin.
Yaşanmışlıkların yıldönümü belki de.
Hüznün,sevincin yıldönümleri..
Tekrar tekrar yaşayarak içten kutluyorduk bu dönemleri.
Yeniden yaşıyordun hiç farkına varmadan..
Engel olmaya çalışmadan...
Belkide umursamadan.
Ruhumuz duymadan hata dönemlerinde hata yapıyorduk.
Sonra farkına varıyorduk.
Bilsek yaparmıydık?
Bilmek için uğraşmadığımıza göre,
Belki yine umursamazdık.

Keşke Kasabası ¨

Keşkelerim anlamsız..
İykilerim kayıp..
Söyleyin nerdesiniz?
Yoksa hiç olmadınız mı...
Sustum.
Belki yeniden bulurum bir iyki diye yaşadığım yerde.
Belkilerin faydası yok.
Hayatım kurulu bir keşke kasabasında,
Belki bile yok içinde.
"O" yok..
Bütün olumlu cümlelerim küflü ekmek yığını..
Tüm kelimelerim olumsuzlukların üzerine kurulu..
Elimde değil ki nefes alamıyorum bu yerde..
Oksijensizim.
Soluk soluğa çekiyorum içime tüm kirli düşleri.
Ama olmuyor hâlâ devam ediyorum soluk soluğa yürümeye.
Neyin peşindeyim,ne arıyorum bu yerde?
"O"nu belkide.
Belkide en büyük "keşkem"i...
Mecburiyetlerimi zorladım ben vaktiyle.
Yok bi çıkış yolu bu kasabadan..
İnandıramadım onu kendime.
Başka çağre yok.
En iyisi devam etmek
"O"nsuz/nefessiz yaşamaya..
Keşkelerimle !

Gerçek insan Nerede ?*

İnsanlar bazen verdikleri değerin karşılığını alamazlar..
Etrafta bu kadar bencil insan varken,
Gerçek insan bulmak zor olur çoğu kez..
Bu üzer insanı en çok..
Gereğinden fazla değer verip karşılığını alamamak koyar sol yanına.
Ama böyledir işte yapılacak bir çok şey varken,
Ezbere konuşuruz hep.
Yapılacak birşey bulunamaz hiç.
Görmezden gelinir hep.
İyi olanı cezalandırırken,kötüleri baş tacı eder insanoğlu..
Yapısında var!

Kanamaya Meyilli

Aşk yine örmüş ağlarını,

Kalplerimizi birleştiren köprüde.

Dokunsam...

Yıkılır diye korkuyorum..

Bütün olabilitesi imkanlarımı sundum kendimce.

Fakat bulamadım yine bir hâl çağresini..

Ne yana dönsem olmuyor,

Unuttum sağımı,solumu..

Ama biliyorum..

Solumdaki atmıyor!

Sözcüklerimi yutuyorum bir bir...

Boğazıma takılıyor,boğuluyorum..

Bir öksürükte söküp atasım geliyor içimden,

Tüm sustuklarımı..

Yapamam.

Üstüne bir bardak sudan başka yok hâl çağresi bunun..

Unuttum başını,sonunu..

Ama biliyorum..

Son beni çağırıyor!

VAZGEÇMEK~*

Hiç geldimi başına vazgeçmek sözcüğü...

Hiç yaşadın mı vazgeçmek sözcüğünü içli dışlı?

Başarabildin mi?

Cevap hayır mı?

Evet.. Kolay gelmez insana VAZGEÇMEK.

Öyle ya... Kolay da sayılmaz zaten.

İçini öylesine kapladıysa AŞK.

Her an yanında varmış gibi hissetmek..

Gözünü kapadığında onu görmek ve hiç açmak istememek..

Nedir bilirmisin?

Yazdığın her satırın ona ait düşler taşıması

Okuduğun her hecenin ona ait olması

Okudukça yakması içini

Öyle ya.. Bilemezsin.

Nasıl bir histir bu ne hissettirir insana?

Bilmeden davranırlar hep..

Umursamadan..

Ağır koşullar koyarlar her defasında..

Başarabilirmisin?

Vazgeçmek sözcüğünü iliklerinde hissedebilirmisin?

En iyisi beklemek...

Belki vazgeçilen,vazgeçmek sözcüğü olur...

Kimbilir?

Belli mi olur?

Karın Beyaz Büyüsünde Kaybolsam...

Saat 23.33 şimdi
Sen en tatlı rüyalarını görmek dileğiyle,
Çoktan uykuya daldın bile..
Bense;içimdeki yangınımı söndürmeye çalışıyorum,
Penceremden bakarken..
Aklımda yine sen..
Beyaz büyüyü izlerken..
Birden kendimi dışarı atmak geliyor içimden,
Yürümek hiç durmamacasına,
Koşmak.. Yol boyunca...
Beyazlara bürünmek tüm şehirle birlikte...
Kaybolmak belkide.
Karın o beyaz büyüsünde.
Yüreğime yüreğime vuruyor kartaneleri.
Aşk yağıyor üzerime ,
Karla karışık...
Ardından bir fırtına...
Öncesinde sessizlik yoktu oysa.
Geldi ve geçti çabucak..
Gökyüzü hâlâ olabildiğine beyaz..
Ve aşk;şarkısını mırıldanıyor kulağıma...

Hikaye~

Karışıktı biraz bizim hikayemiz.
Kurulu bir senaryomuz yoktu.
Yazıp,çizdiğimiz..
Belki bu yüzden umutsuzdu bu hikaye~


Sonunu düşündüğünü sanıp,
Öyle çıkarsın aşk yolculuğuna.
Nelerle karşılaşacaksın bilemezsin.
Yeri gelir;
Üzülürsün,
Ağlarsın,
Kırılırsın...
Söz dinlemez yürek,
Yaramaz bir çocuktur.....


Her kafadan bir ses çıkar,
Dinlemezsin..
Duymazsın...
Gün gelir .. ;
Sesler haklı çıkar,
Ne yazık.. !
Ne yaparsan yap,
Değişmeyen bir gerçek çıkar perdelerin arkasından..
Gözlerin kamaşır,
Kapatsan da görürsün..
Ve tüm kalbinle hissedersin.
Belki süzülür yaşlar aniden,
Islanır heryer..
Yağmura eşlik edersin...


Hani söz verirsin ya kendine ,
Üzmemek için kimseyi..
Elini kolunu bağlar,
Sana ise gidişini izlemek kalır....
Hani olur ya,
Filmin koptuğu yer !


Mutlu sonlar masallarınmış,
Bizimki ise ufak bir hikaye...

Maske~

Yalanların maskesini düşürdüm ben,öylesine sinmiş yapışmış ki gerçeklerin üstüne...Yıprandı gerçeklerde.Kanadı belkide.Çekip attım tüm maskeleri,gözgöze geldim gerçeklerle.Ne yazık.. Umrumda değil artık onlarda,herşey gibi... Ben gibi,hayat gibi...

Sonsuz Gidiş ~

Ve artık şundan eminim ki hayat çok kısa.
Geriye bakıp ta düşündüğünde ne var elinde?
Koca bir hiç..
Önemli olan kırmamak,incitmemek...
3 günlük dünyada herşeyi takmamak gerek.
Gelen gidiyo malesef.
Ne kadar istesen de hiç bir zaman engel olamıyorsun bu gidişe.
Hiç kimse tutunamadı,tutunamayacak..
Gidilen yer belli..
Vakit gelmişse sözlerinde bir anlamı yok!
(Mekanın Cennet Olsun Manevi Dedem:( )