Yüzyüze ilk görüşümdü onu.Heycanlandırdı kalbimi.Bu kesindi.Onunkide bana öyleydi.Gelecek zaman yakındı.Çözmek zor olmazdı.Sonra mı? Sonrası her aşk gibiydi işte.
Gelindi yol ayrımına..Toprak ağlıyordu,yer bağırıyor.İçi çekiliyordu toprağın.O ise inatçı.çekiyordu köklerini acısada aldırmadan.Kopardı attı kendini yardım ettiler.Çaldılar onu topraktan,inkar ettiler.Bikaç yalan savurdu.İçimden akıp gitti gecenin sessizliğinde.Toprağa döküldü.İçine çekti toprak onu.Emdi köküne.Unutulup gitti orada yeniden yeşerene kadar.Toprak aldırmamayı seçti sonra.Onun unuttukları vardı toprakta.Sildi gözyaşını sarıldı onlara.Unutmayı denedi sessizce.İçinden unutacaktı onu.İstedi ve denedi.Başarmıştı sonunda.
Sonra.. Unutulduğu yerden yeniden doğdu adam.Evet tamda unutulduğu yerin dibinden,yeşerdi yemyeşil.Güzelliği büyüledi.Eskisindende kuvvetliydi bu defa kökleri.Hani hiç topraktan ayrılmayacak denilen cinsten sıkıca tutunuyordu toprağa.Bu kez kopmayacaktı kökler asla.İnandırdı toprağı.Güvendirdi.Umursamadı toprak ne yağan yağmuru ne de güneşi.Artık ona sımsıkı tutunan eşi için atıyordu kalbi.Bu kez yolunda sayılırdı herşey.Ama birşeyler farklıydı.Olumsuzluk bulutu çökmüştü üstlerine.Kestiremiyordu toprak ne olup bittiğini.Sarsıldı güven.Küçük bir sarsıntıyla.Yere düştü,kırıldı.Battı toprağa.Kanadı toprak.Akıttı içine içine.Neye inanacağına şaşırdı toprak.Dayanılmaz,çekilmezdi bu.Neler oluyordu?Beni kaybetmek mi istemiyordu? Yoksa kökler çoktan kopmuşmuydu? Cevap gelecek günlerde gizliydi.
Fatma CANBAZ
