Keşke Kasabası ¨

Keşkelerim anlamsız..
İykilerim kayıp..
Söyleyin nerdesiniz?
Yoksa hiç olmadınız mı...
Sustum.
Belki yeniden bulurum bir iyki diye yaşadığım yerde.
Belkilerin faydası yok.
Hayatım kurulu bir keşke kasabasında,
Belki bile yok içinde.
"O" yok..
Bütün olumlu cümlelerim küflü ekmek yığını..
Tüm kelimelerim olumsuzlukların üzerine kurulu..
Elimde değil ki nefes alamıyorum bu yerde..
Oksijensizim.
Soluk soluğa çekiyorum içime tüm kirli düşleri.
Ama olmuyor hâlâ devam ediyorum soluk soluğa yürümeye.
Neyin peşindeyim,ne arıyorum bu yerde?
"O"nu belkide.
Belkide en büyük "keşkem"i...
Mecburiyetlerimi zorladım ben vaktiyle.
Yok bi çıkış yolu bu kasabadan..
İnandıramadım onu kendime.
Başka çağre yok.
En iyisi devam etmek
"O"nsuz/nefessiz yaşamaya..
Keşkelerimle !

Gerçek insan Nerede ?*

İnsanlar bazen verdikleri değerin karşılığını alamazlar..
Etrafta bu kadar bencil insan varken,
Gerçek insan bulmak zor olur çoğu kez..
Bu üzer insanı en çok..
Gereğinden fazla değer verip karşılığını alamamak koyar sol yanına.
Ama böyledir işte yapılacak bir çok şey varken,
Ezbere konuşuruz hep.
Yapılacak birşey bulunamaz hiç.
Görmezden gelinir hep.
İyi olanı cezalandırırken,kötüleri baş tacı eder insanoğlu..
Yapısında var!

Kanamaya Meyilli

Aşk yine örmüş ağlarını,

Kalplerimizi birleştiren köprüde.

Dokunsam...

Yıkılır diye korkuyorum..

Bütün olabilitesi imkanlarımı sundum kendimce.

Fakat bulamadım yine bir hâl çağresini..

Ne yana dönsem olmuyor,

Unuttum sağımı,solumu..

Ama biliyorum..

Solumdaki atmıyor!

Sözcüklerimi yutuyorum bir bir...

Boğazıma takılıyor,boğuluyorum..

Bir öksürükte söküp atasım geliyor içimden,

Tüm sustuklarımı..

Yapamam.

Üstüne bir bardak sudan başka yok hâl çağresi bunun..

Unuttum başını,sonunu..

Ama biliyorum..

Son beni çağırıyor!