Ayrılığın saati kum saatinden de erken geçiveriyor.
Mevsim ayrılık kokuyor.
Ayrılığın adımlarını sayıyorum arkandan bir bir..
İçime işliyor,canım yanıyor..
Tüm 'GİTME'li cümlelerimi yutuyorum bir bir..
Hüznün sessizliğine bürünmüş ufacık bir "gitme"
Çıkıyor sadece dudaklarımın boşluğundan..
Ama sen çoktan yolu yarıladın bile.
Güneş kaybolmaya başladıkça adımların da yavaşlamış,
Sende kaybolmaya başladın yolun sonunda..
Bir kavşak daha bitti..
Ve sen yok oldun.
Ardından baktım hep.
Hani belki dönersin,
Sevgilim dersin,
Sıkıca sarılırsın boynuma diye bekledim.
Sen gideli çok oldu sevdiğim,
Ben hâlâ aynı yerde,aynı bankta,aynı saatte,
Hep seni bekliyorum.
Ama ne bir ayak sesi,
Ne de senin kokun..
Hiç dolaşmıyor etrafta.
Gelmeyeceğini bile bile bekliyorum sevdiğim.
Bu bile mutlu edebiliyor beni.
"Seni Beklemek..."
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder