Üzüntüden başka birşey vermiyordu bana.O eşittir üzüntüydü artık.Kırık cam parçacıkları yaratıyordu benden.Ezip geçiyor tuz buz ediyordu daha da.Her defasında verdiğim değerden pişmanlık duymama yetiyordu yaptıkları.Yine de kıyamıyorum ya,seviyorum ya affediyordu kalbim istemeden.Kaç karar aldım sayesinde acaba? Sayamadım ki.. Rakamlarım yetmedi buna. Uygulamaya soktuğum anda hep istediğim gibi oldun.Yine yutuldu kararlar.Miydeme oturdu,bekledi sessizce.Sanki biliyordu yeniden meydana geleceğini.Ezberlediler artık belki.Onlar bile anladı başa sarıp durduğumuzu.Bi benim beynime girmiyordu sanki.Anlamak istemiyordum.Duymak.Bilmek.Ağlamak istiyordum yalnızca.Belki akıp giderdi o da gözyaşlarımda.Onu bile beceremedim.Hep elime yüzüme bulaşıyordu senle ilgili ne varsa.Bile bile ladesti bu yani.Kaybedeceğimi bile bile oynamaktı.Aslında hep aklımdaydı ama bi an unutmak istedim.Ve puuuuffff! Kaybettim sen kazandın...Ama beni kaybettin.
Şimdi böyle yazarım ya hani ben.Üzüntüyle aniden.Yok artık olur mu canım,derim.Kararlıyım,derim ya hani ben.Sen gelirsin pişman,bakarsın yüzüme.Gözlerin hüzünlü.Ya yine kıyamazsam ben?..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder