_Son_

Kan ter içindeydi yüzü.

Tanınmaz halde.

Yanıma geldi,güldü.

Umrunda değildi hâli.

Neşeliymiş meğer,

Bir kaç kelime zırvaladı,güldü.

Acelesi vardı gitti...

Pek hayra alamet değildi bu tavırlar bana göre.

Tam tersi olduğunu nerden bilebilirdim?

Tam da "hayır"a işaretmiş yaptıkları.

Aslında haklıydım yine.

Hayırsızdı o.

Bilmezdi cevapların hayır olduğunu,

Ya da bildiği halde cevap vermezdi.

Yaptı,gösterdi davranışlarıyla yalnızca.

Cevaplar ortadaydı.

Haklıydım!

Yanıt hayırdı.

Belkide en hayırlısı...

6.histen de öteydi bu.

Belki 7...

Belki 8...

Bilinmez.

Ama sonuna kadar haklıydım işte.

Gözümde büründürdüğüm adam yoktu karşımda.

Bedeninde bir ruh oluşturmuşum ben başlı başına.

O değilmiş ki o.

Hiç olmamış aslında.

Ne mutlu.

Tanıdığım adam yalnızca bende saklıymış,

Bulamaz,kimse onu.

Anlatsam da anlamaz.

Yaşayan bi ölü o.

Gitti.

Uzaklara.

Helvasını yemek düştü bana,

Biraz tatsız olsa da...

İttirdi arkamdan duygusuzca.

Düştüm,başımı çarptım yere.

Aklımı başıma getirmek için mi yaptı bunu?

Bu çaba niye?

Hafızamı kaybetmek yerine,

Unuttum onu hissizce.

Ayıp etti aşk'a.

Güldü önce.

Sonra sildi.

Belli ki sönük yazılmıştı aşk.

İz bırakamadı...

Yerine b'aşk'a şeyler yazıldı...

Peki ben üzgün mü duruyordum uzaktan?

Yok, öyle değil.

Ben kaybetmedim asla..

Sevmeyen bi kalbi sığdıramam ki küçük kalbime...

Aldı kalbini,

Ayak izlerini de toplayıp gitti.

Hiç bir iz kalmadı artık bende.

Bu son şiir,

Bu son cümle,

Bu da son kelime;

Hoşçakal...