Elleri üşüyordu kadının.
Alışkın değildi.
Sağ elini sol eliyle ısıtmaya..
Yetemiyordu işte kendi kendine.
Elleri hep onunkileri arıyordu.
Sıktı elini önce.
Kastı kendini.
Yumdu gözünü.Sıktı,sıktı..
Öylesine inkar ediyordu ki onun yokluğunu.
Dayanamadı sonunda.
Açtı gözünü.
Herşey bıraktığı gibiydi işte.
Kapı kapalıydı.
O yoktu ardında.
Her cümleye bi yokluk sinmiş sessizce kıs kıs gülüyordu kadına.
Kadın sakinleşti sonra.
Yüzünde bi ıslaklık.
Ağlamıştı ona,kendine,biz olduğuna inandığı onlara.
Hâlâ üşüyordu eli.
Yüzüne götürdü buz tutmuş parmaklarını.
İçi titredi.
Sildi yüzünü sakince.
Telefon çalıyordu.
Arayan oydu.
Açmaya yeltendi,sonra durdurdu kendini.
O gitti artık dedi.
Yok olmayı göze alarak.
Bıraktı adamı..
Haykırdı durdu adam.
Kadın duymuyordu artık onu.
Ve söz verdi kendine kadın.
Onu üzeni umursamayacak,yoksayacaktı artık.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder