Bir sahil gibiydi ayrılık.
Gidenlerin ayak izlerini,
Kalanlarınsa gözyaşlarını biriktiren..
Ve ilk kez benim adımlarım öptü bu sahilin kumlarını....
Yani ilk kez giden bendim bu sahilden.
Senin ayak izlerin yerine benimkileri gömen.
Kalansa sen..
Belkide ilk defa karıştı gözyaşların,
Uçsuz bucaksız denizin tuzlu sularına...
Ayak izlerimi ıslattı belki,
Yıkadı kendince.
Silmeye çalıştı fikrimce.
Gitmemişim gibi davrandı.
Fakat dalga ne kadar ileri gidebilirdi ki...
İşte orda gözyaşlarının yetişemediği yerde,
Gömülüydü ayak izlerim..
Baktıkça hisset diye gittiğimi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder